وصيت امام حسين به محمد بن حنيفه
آنگاه حضرت كاغذ و دواتي خواستند و اين سفارشنامه را به برادرش محمد حنيفه نوشت. آن حضرت بعد از شهادت به وحدانيت خدا و رسالت محمد (ص) و اقرار به بهشت و دوزخ و ... مرقوم فرمودند : « من به جهت تكبّر و گردنكشي و قبول نكردن حق و فساد و ظلم خارج نشدم بلكه براي اصلاح خرابيهاي امت جدّم بيرون مي روم تا مردم را به كارهاي خوب و پسنديده دعوت كنم و از زشتيها بر حذر دارم و به سيره جدّم و پدرم علي(ع) عمل كنم . هر كه مرا قبول كند ، پس خدا به حق سزاوارتر است، و هر كه مرا ردّ كند صبر مي كنم تا خداوند بين من و اين قوم بحق قضاوت كند و خدا بهترين حكم كنندگان است. اي برادر، اين است وصيت من به تو و از خدا در هر كار توفيق مي طلبم و بر او توكّل مي كنم و بازگشت من بسوي اوست.[iii]»
چون امام حسين (ع) از مدينه عازم حركت شدند امّ سلمه ـ رضي الله عنها ـ عرض كرد: فرزند عزيزم با سفر خود به عراق مرا محزون مكن، زيرا از جدّت شنيدم كه مي فرمود: فرزندم حسين (ع) در عراق در زمين كه به آن كربلا گويند كشته مي شود . آن حضرت فرمود: مادر جان من به آن دانا تر م و به ناچار كشته مي شوم و چاره اي ندارم . بخدا روزي را كه در آن كشته مي شوم مي دانم قاتل خود را مي شناسم و بقعه اي را كه در آن دفن خواهم شد مي دانم و كساني كه از خاندان و شيعيانم كشته مي شوند را مي شناسم و اگر بخواهي قبر خود را به تو نشان مي دهم . سپس اشاره به سمت كربلا نمودند ، زمين پست شد و امّ سلمه لشكر گاه و موقف و محل شهادت و آرامگاه آن حضرت را ديدند و سخت گريستند و كار او را به خدا واگذار كرد. آن حضرت فرمودند : اي مادر، خداي عزوجل خواسته كه مرا به ظلم و عدوان كشته ببيند و اهل و عيال و خاندان و زنان مرا رانده و در بدر بنگرد و اطفالم را بعضي سربريده و مظلوم اسير و در زنجير ببيند، در حالي كه استغاثه مي كنند و يار و ياور و فرياد رسي نيابند[iv].
امام حسين (ع) به سوي مكّه رهسپار شدند در حالي كه اين آيه را قرائت مي نمود :
«فَخَرَج مِنها خائفاً يَتَرقَّبُ قالَ رَبِّ نَجِنّي مِنَ الْقُومِ الظّالِمينَ.[v] »
( موسي از شهر مصر) با حال ترس و چشم براهي ( به جانب شهر مدين) بيرون رفت و مي گفت : بارالها مرا از شرّ اين قوم ستمكار نجات بده .
و جاده را پيش گرفت، خاندان آن حضرت گريستند و گفتند: خوبست مانند ابن زبير از بيراهه برويم تا تعقيب كنندگان به شما نرسند . فرمودند : نه بخدا قسم، من از راه راست جدا نشوم تا خداوند آنچه خواهد ميان ما حكم فرمايد .